Μία όχι ιδιαίτερα γνωστή μέθοδος βασανισμού προερχόμενη κυρίως από πολιτισμένες κοινωνίες, ειδικευμένες καθώς είναι αυτές σε πιο εκπλεπτυσμένες μεθόδους βασανισμού, ήταν να δένουν κάποιον σε μια καρέκλα και κράτωντας τα μάτια του ανοιχτά τον βομβαρδίζαν τον με αποτρόπαιες σκηνές βίας και ολέθρου. Ο δυστυχής δεν μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του αλλού και φυσικά ούτε λόγος για να μπορέσει να ανατρέψει τη δεδομένη για αυτόν κατάσταση με συνέπεια ο ψυχισμός του να δέχεται σοβαρό πλήγμα. Κάπως έτσι πιστέυω νιώθουν αρκετοί πολίτες αυτής της χώρας. Η πολιτική κατάσταση στην ελλάδα πραγματικά βλάπτει σοβαρά την υγεία κάθε αφυπνισμένου πολίτη που διαθέτει ενεργή πολιτική σκέψη. Οι δομές του ελληνικού κράτους έχουν τόση δυσοσμία όσο οι υπόνομοι μιας μεγαλούπολης και είναι τόσο αρτηριοσκληρωτικοί όσο μια συγκαμένη κάμπια με σύνεπεια κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης να νιώθει όπως ο δυστυχής στην καρέκλα των βασανιστηρίων. Η απέχθεια για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, εάν δεν οδηγήσει στα ψυχοφάρμακα, οδηγεί σε αποβλάκωση και προβατοποιήση και στη κάλυτερη περίπτωση σε απάθεια και κυνισμό, σε άτακτη φυγή από τη δυσοσμία και σε κουρέλιασμα της εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολιτών και κατά συνέπεια σε ένα κενό δημοκρατίας ίσο με το κένο που νιώθει κανείς αντικρύζοντας το εκπαιδευτικό σύστημα αυτής της χώρας. Πρέπει να ανατρέξει κανείς στο Μεσσαίωνα, τότε που ψυχωτικοί βασιλιάδες κάναν κουμάντο για να συναντήσει τέτοιου είδους κοινωνικό και πολιτικό σμπαράλιασμα. To ερώτημα όμως είναι τι κάνουμε από εδώ και εμπρός; Σε τι ενέργειες πρέπει να προβούμε σαν ενεργοί πολίτες ώστε ανάκτησουμε αυτό που οι Ζαπατίστας θεώρουσαν πρωτάρχικο στοίχειο κάθε πολιτικής ταυτότητας, την χαμένη μας αξιοπρέπεια.

Διαπιστώθηκε στην προαναφερθείσα πρακτική βασανισμού ότι ένας τρόπος για να αντέξουν οι βασανιζόμενοι ήταν να κραυγάζουν πράγμα που οι βασανιστές τους δεν το γνώριζαν. Αυτοί που κραυγάζαν περισσότερο είχαν περισσότερες πιθανότητες να βγούν ψυχικά σχέτικα αλώβητοι. Η κραυγή είναι ένα φυσικό αντανακλαστικό, είναι η αντίδραση μπρος σε ένα φρικαλέο γεγονός, είναι η μαρτυρία της απόγνωσης, είναι η απόριψη ένος κόσμου που τον νιώθουμε εσφαλμένο, είναι η άρνηση συμμετοχής σε αυτόν, είναι η απαρχή κάθε αφύπνισης. Η κίνηση “για καλή μασ τύχη” είναι μια τέτοια κραυγή απόγνωσης σε αυτή την ασκήμια που μας περιτριγυρίζει, μια κραυγή άρνησης και μη συμμετοχής στο τρέχον φαιδρό πολιτικό γίγνεσθαι, μια κραυγή λύτρωσης από αυτό τον πολιτικό όνειδο. Είναι ένα κοινωνικό πείραμα έξω από ισχύουσες πολιτικές δομές που στοχέυει στην ενεργοποίηση των αποκλεισμένων Χίων πολιτών, στο μετασχηματισμό της πολιτικής τους εμπερίας, στη δημιουργία εναλλακτικών μορφών πράττειν και στην καλλιέργεια μιας δημιουργικής αβεβαιόητητας που σαν στόχο έχει να αλλάξει τη Χίο χώρις να καταλάβει την εξουσία.

Έλλειμα Δημοκρατίας

“Η Δημοκρατία είναι ένας μηχανισμός που εξασφαλίζει ότι δεν θα μας κυβερνήσουν`
καλύτερα από αυτό που αξίζουμε” Μπερνάρντ Σω

Το να προσπάθεις να πείσεις το πολίτη ότι είναι ένεργος πολιτικά ασκώντας το δικαίωματα του μια φορά τα τέσσερα χρόνια είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις τον νέο ότι είναι ενεργός σεξουαλικά κάνοντας σεξ μια φόρα τα τέσσερα χρόνια. Το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι μια τέλεια συνταγή για να ξεφορτώθει το κράτος τον ενεργό πολίτη. Ένα σύστημα που προσβάλει την νοημοσύνη μας και κατάφατσα μας θεωρεί κρετίνους. Γνωρίζουμε από τον Αριστοτέλη ότι η δημοκρατία που βασίζεται μόνο στις εκλογές είναι περισσότερο αριστοκρατική παρά δημοκρατική. Η παραδοσιακή αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που ζούμε σήμερα, περιορίζει τη πολιτική δράση των πολιτών μόνο στις εκλογές αφήνωντας τη διακυβέρνηση κάθε χώρας στους πολιτικούς. Με δεδομένο ότι στην Ελλάδα ο πολίτης δεν εμπιστεύεται τον πολιτικό ούτε για να του δώσει χρήματα να πάει να του πάρει ένα πακέτο τσιγάρα, πως ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης μπορεί να είναι αποτελεσματικό; Γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, σε πολλές χώρες όχι μόνο στη δική μας, ότι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται για την εκπροσώπηση τους τους πολιτικούς και ότι η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, σύμφωνα με τον Στιούρτ Μιλ, για να την αφήσουμε μόνο στα χέρια των πολιτικών. Το κράτος και το σύστημα διακυβέρνησης που επικρατεί στο δυτικό κόσμο στηρίζει τη δύναμη του στη τακτική της ύπνωσης και στοχεύει στο μεθοδευμένο αράχνιασμα των πολιτικών αντανακλαστικών κάθε πολίτη. Οι πολιτικοί καθησυχάζουν τον πολίτη ότι θα διαχεριστούν με συνέπεια τις τύχες του και πασάρωντας του κατανάλωση, τηλεόραση και εργασία μέχρι τελικής πτώσεως τον μετατρέπουν σε πολιτικά ακάλυπτο χώρο που δέχεται αδιαμαρτύρητα ότι και αν του πετάξουν.
Το κράτος φροντίζει να κοιμίζει τους πολίτες, να τους παραμυθιάζει και μεθοδικά να αφαιρεί την πολιτική τους ευθύνη από τα πρώτα βήματα ένταξης τους στη κοινωνία. Τα εκπαιδευτικά συστήματα σε όλο το κόσμο, έκτος από τη βραζιλία , δεν δίνουν κάμια βαρύτητα στο να προετοιμάσουν ενεργά, αφυπνισμένους, με κριτική σκέψη πολίτες αντίθετα προωθούν τον ατομικιστική επιτυχία μέσα από την εξείδικευση και την αποστασιοποίηση από κάθε συμμετοχή για κοινή δράση. Οι νέοι αποκόπτονται από τις κοινότητες που ανήκουν, από τη κουλτούρα την οποία προέρχονται. Δεν μαθαίνουν να αναπτύσουν τα ταλέντα τους για το κοινό καλό, δεν διδάσκονται πρακτικές συλλογικής δράσης και αντίστασης, πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε ένα κόσμο που μαστίζεται από κοινωνικές αδικίες, από αποχαύνωση και προσήλωση σε φαίδρες αξίες.
Κοματικοποιημένες δομές και στελεχωμένες κυρίως από ανίκανους ανθρώπους, χωρίς όραμα και αισθητική, με μηδαμινή προώθηση εναλλακτικών μορφών πράττειν, τελείως ξεκομμένες από το πνεύμα των καιρών και από τις σύγχρονες πρακτικές της πολυπολιτισμικότητας ζέχνουν ασχήμια και ιδιοτέλεια και μπαζώνουν με περίσσια δεξιοτεχνία κάθε κραυγή για ομορφιά, κάθε αφυπνισμένη φωνή για δημιουργία. Πολλοί νέοι ακούνε την έκφραση ‘ενασχόληση με τα κοινά’ και αισθάνονται την ίδια απέχθεια με το να τους τους έλεγαν ‘ενασχόληση με τα σκατά’. Παγιώνεται έτσι μια αδιαφορία, ένας ωχαδελφισμός για ότι σχετίζεται με τα κοινά με συνέπεια να διαρρηγνύεται ο κοινωνικός ιστός, να εξαφανίζεται ο δημόσιος χώρος, οι δράσεις στις γειτονιές να είναι ανύπαρκτες. Ένας ζωντανός πολίτης με ευαισθησίες, με κριτικό πνεύμα είναι αδύνατο να πάρει μερος σε αυτό το αποκρουστικό σοου. Ο αποκλεισμός όσων αρνούνται να πιουν από αυτό το σιρόπι της αποβλάκωσης είναι γεγονός. Τα κοινά τα λυμαίνονται οι ίδιοι δυνάμες που έφεραν αυτήν τη χώρα σε χρεοκόπια και εξευτελισμό και είναι οι ίδιες παθογενείς, μολυσματικές δυνάμεις που προσπάθουν να μας μεταδώσουν ενέσεις ηθικού. Έτσι πολύ φυσικά, όπως μας λέει ο Πλάτωνας, η τυραννία γεννιέται μέσα από τη δημοκρατία.

Εναλλακτικές μορφές Πράττειν

“Όταν δεν κάνεις τίποτα για να αλλάξεις αυτό που είναι άδικο και παραμένεις απαθής τότε γίνεσαι συνένοχος αυτών των πολιτικών που προωθούν το άδικο. Μη παρεμβαίνοντας, μην προσπαθώντας με τη δράση σου να πολεμήσεις αυτήν την άδικη πολιτική μετατρέπεσαι έστω και αν δεν το αποδέχεσαι σε υποστηρικτή της” Νοάμ Τσόμσκυ

Οι παραδοσιακές πολιτικές δομές εκπροσώπησης των πολιτών έχουν αποτύχει, είναι αναγκαίο πλέον οι πολίτες να δράσουν εκτός των στενών ορίων του κράτους, να διεκδικήσουν οι ίδιοι το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού τους και να μετατρέψουν την ενασχόληση με τα κοινά από μια καταναγκαστική συμμετοχή σε μια κακόγουστη γελοιότητα σε μια γιορτή. Το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα είναι ότι κάνουν κουμάντο όλοι οι ατάλαντοι με αποτέλεσμα να έχουμε διαρκώς μια φάλτσα μελωδία. Πρέπει να δημιουργηθούν ευκαιρίες για όλους τους πολίτες να να συνεισφέρουν τα ταλέντα τους , τις εμπειρίες τους και τις δεξιότητες τους. Ήρθε η ώρα για μια πιο συμμετοχική δημοκρατία και η κίνηση ‘για καλή μασ τύχη’ με το να αρνείται να πάρει μέρος σε αυτό το πολιτικό φιάσκο υπηρετεί πιστά το όραμα των εμπνευστών αύτης της ιδέας.
Η συμμετοχική δημοκρατία δεν είναι καινούριο φρούτο, εφαρμόζονταν παλιότερα σε χωριά και γειτονιές του τόπου μας, τότε που οι αποφάσεις λαμβάνονταν όχι από πολιτικούς που δεν είχαν καμία ιδέα για αυτό τον τόπο αλλά από τους κατοίκους που γνώριζαν τις πραγματικές του ανάγκες και δρούσαν προς όφελος του. Μάλιστα σε επίπεδο δήμων, μικρών πόλεων και κοινοτήτων η συμμετοχική δημοκρατία σημειώνει μεγαλύτερη επιτύχια καθώς δεν υπάρχει τόση μεγάλη απόσταση μεταξύ των κατοίκων και των πολιτικών. “Αν θέλουμε να καταστήσουμε ξανά ενεργούς πολίτες πρέπει να άρχισουμε από το τοπικό επίπεδο, εκεί που οι άνθρωποι γνωρίζουν τις πραγματικές τους ανάγκες”, σημείωνε η μέγαλη αμερικανίδα ακτιβίστρια Έλα Μπεϊκερ.
Περιπτώσεις συμμετοχικής δημοκρατίας, περιπτώσεις όπου οι πολίτες αρνούνται να συμμορφωθούν, που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την άποψη του συστήματος για αυτούς, οργανώνονται και εν τέλει ορίζουν μόνοι τους τις τύχες τους έχουν παρατηρηθεί σε διάφορα σημεία του πλανήτη με πιο αξιοσημείωτη αυτή του Πόρτο Αλέγκρε στη Βραζιλία. Η περίπτωση του Πόρτο Αλέγκρε και πώς εξαθλιώμενοι και αποκλεισμένοι πολίτες κατάφεραν να πιστέψουν στη δύναμη τους και να αγωνιστούν να ακουστούν οι φώνες τους και τελικά να καταφέρουν να διαμόρφωνουν οι ίδιοι τις πολιτικές που εφαρμόζονταν στο τόπο τους είναι ένα λάμπρο γεγονός στην ιστορία της κοινωνίας των πολιτών ικανό να εμπνέυσει και άλλους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και αυτοπροσδιορισμό.
Είναι αναγκαίο να αντικαταστάσει η ΄ζωντανή πολιτική’, όπως το έθεσε ο Χάουαρντ Ζιν τις απαρχαιώμενες και κατευθυνόμενες πολιτικές μιας ελίτ που προωθούν μέσω ένος ‘εξευγενισμένου’ δημοκρατικού πλαισίου τις δικές τους πρακτικές, αποκλείοντας έτσι μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού που σκέφτεται διαφορετικά, δρα διαφορετικά αλλά δεν βρίσκει αντιπροσωπευτικό πολιτικό πλαίσιο και χώρο για να εκφραστεί. Η "ζωντανή πολιτική" όπως εκφράζεται μέσα από πολιτικούς στοχαστές όπως ο Μαϊκλ Άλμπερτ διαμορφώνεται με βάση τις εμπείριες των ανθρώπων και τις ανάγκες τους και τίθεται σε εφαρμογή από τη βάση προς τα πάνω και όχι, όπως συνήθως συμβαίνει, από πάνω προς τα κάτω, από κάποια πολιτική θεωρία που συνήθως ευνοεί την υπάρχουσα πολιτική ελίτ και εξυπηρετεί τους εμνευστές της και που επιβάλεται στους πολίτες μη λαμβάνωντας υπόψη της τις πραγματικές εμπειρίες των ανθρώπων στους οποίους εφαρμόζεται. Το κίνημα των Αμπαλάλι στην Νότια Αφρική κινούμενο έξω από την καθιερωμένη πολιτική σκηνή, αρνούμενο τη συμμετοχή σε κόμματα και μποϊκοτάροντας τις εκλογές, στηριζόμενο στις εμπειρίες των κατοίκων μιας παραγκούπολης κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο τις πραγματικές τους ανάγκες, να δώσει βήμα στις δικές τους φωνές και να πετύχει πολλούς από τους στόχους του. “Στόχος μας είναι η διαμόρφωση μιας σκέψης που καταλήγει σε δράση. Εμείς και όχι οι άλλοι ορίζουμε τους εαυτούς μας και τον αγώνα μας”, αναφέρει ο Ζικούντε ένας από τους επικεφαλείς του κινήματος.
Περιπτώσεις συμμετοχικής δημοκρατίας από τα συμβούλια των χωριών των Ζαπατίστας και τις συνελεύσεις γειτονιάς στην Αργεντινή και από το δίκτυο κοινοτήτων στο Όρεγκον μέχρι το κίνημα για τη κατασκευή κατοικιών για τους ιθαγενείς στην Αυστραλία έχουν δείξει ότι μέσα από συλλογική δράση για το κοινό συμφέρον, νέες δυνατότητες ανοίγονται και νέοι αγωνιστές συνδράμουν με ταλέντα τους. Ολόκληρος ο δημόσιος χώρος ξαναζωντανεύει και χτυπάει τα στήθη του και οι κοινωνικές ομάδες που ανακύπτουν βρυχώνται στην εξουσία και οπλίζονται με περισσότερη αυτοπεποίθηση να αλλάξουν την κοινωνική πραγματικότητα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι λειτουργεί σαν ενα εναλλακτικό σχολείο επαίδευσης όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν δημοκρατία μέσα από την πράξη, όπως ο μηχανικός μαθαίνει πως λειτουργεί η μηχανή λύνοντας της και ξανασυναρμολογώντας την. Μαθαίνουν να αναπτύσσουν κριτικό πνεύμα και εναλλακτικούς τρόπους δράσης βασιζόμενοι στις δίκες τους εμπειρίες προσαρμόζοντας τη σκέψη τους στις ιδαιτερότητες του τόπου του δρώντας συλλογικά για την επίτευξη ένος κοινού σκοπού. Πιστέυω ακράδαντα ότι όσοι περισσότεροι άνθρωποι συμμέτεχουν ενεργά στο πολιτικό γίγνεσθαι έξω από τις κατευθυνόμενες πολιτικες δομές τόσο πιο δημοκράτες γίνονται, όσο πιο ζωντανό, πολυμορφικό, κριτικό γίνεται το επίπεδο της πολιτικής ζωής τόσο βελτιώνεται και εξελίσσεται η πορεία της δημοκρατικής διαδικασίας.
Η κίνηση ‘για κάλη μασ τύχη’, σαν γνήσια έκφραση συμμετοχικής δημοκρατίας, ξαναφέρνει στο προσκήνιο τη πολιτική της γειτονιάς, όπου άνθρωποι αλληλέγγυοι μακρύα από ιδεολογικά πανωφόρια ενδιαφέρονται και αγωνίζονται για το κοινό καλό μέσα από συλλογική δράση. Επαναπροσδιορίζει το δημόσιο χώρο δημιουργώντας συνεκτικούς δέσμους ανάμεσα σε ανθρώπους που διαφορετικά δεν θα είχαν συναντηθεί, χρησιμοποιεί το ιντέρνετ σαν ανοιχτό καφένειο, σαν πλουραλιστικό τόπο ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών. Καλεί όλους τους αποκλεισμένους ρομαντικούς Χίους πολίτες να συνδράμουν σε αύτην την δημιουργική αβεβαιότητα με τα ταλέντα τους και τις δεξιότητες τους. Η κίνηση επιθυμεί να δημιούργησει στη Χίο μια νέα πολιτική πλατφόρμα που θα προωθήσει τη ανάπτυξη διαφορετικών πολιτικών θεμάτων, που θα θρέψει – και εκεί θέλω να πιστεύω θα είναι η μέγιστη συνεισφορά της- μια νέα πολιτική κουλτούρα περισσότερο αξιοπρεπή, περισσότερο αφυπνισμένη με γνώμονα το κοίνο καλό αυτού του τόπου.

Μια διαφορετική Χίος είναι εφικτή

“Οι άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν ψάξουν πουθενά για βοήθεια εκτός από τους ίδιους τους τους εαυτούς”, Έλα Μπέϊκερ
“Η ελευθερία υπάρχει όταν οι άνθρωποι μπορούν να μιλήσουν, δημοκρατία υπάρχει όταν η κυβέρνηση ακούει”, Φαρούντζια Αλαστάρ

Για καλή μασ τύχη κραυγάζουμε μπροστά σε αυτά που βλέπουμε και επιθυμούμε αυτή η κραυγή να ακουστεί όσο γίνεται μακρύτερα. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσουμε την κραυγή μας. Ζούμε σε μια κοινωνία αδικίας και αυτό αρκεί (προς το παρόν). “Το να ξεκινήσουμε από την κραυγή σημαίνει απλώς ότι τονίζουμε τη σημασία της διαλεκτικής η οποία δεν είναι παρά η σταθερή αίσθηση της μη ταυτότητας”, τονίζει ο Αντόρνο. Ξεκινάμε με μια αρνητική οπτική όχι επειδή είμαστε απαισιόδοξοι αλλά επειδή κρίνουμε ότι μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας νέας διαλεκτικής, μιας νέας μη ταυτότητας και ενός κριτικού πνεύματος αμφισβήτησης.

Η “Για καλή μασ τύχη” ξεκινάει τη δράση της με μια άρνηση, με μια ασυμφωνία απέναντι σε αύτη τη λαίλαπα αλλοίωσης της πολιτικής μας αξιοπρέπειας από τις ισχύουσες πολιτικές δομές. Αρχικά μεταφράζεται σε μια άρνηση συμμετοχής στις τρέχουσες δημοτικές εκλογές που σηματοδοτεί το ξεκίνημα μιας ενεργής συμμετοχής στον επαναπροσδιορισμό του χιώτικου δημόσιου χώρου. Δεν έχουμε συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να διατυπώνουμε την άρνηση μας στη πολιτική θέαση της πραγματικότητας που μας επιβάλλεται. Αρνούμαστε να φορέσουμε αυτή την κακόγουστη στολή ταυτοποίησης σχεδιασμένη από τους κομματικούς μόδιστρους.

Αισθανόμαστε ότι μας περιβάλλει μια αδικία. Ονειρευόμαστε κάτι διαφορετικό. “Ρωτώντας περπατάμε” λένε οι Ζαπατίστας. Ρωτάμε όχι μόνο για να μάθουμε το δρόμο αλλά επειδή η διερώτηση και η αμφισβήτηση της ίδιας μας τη πορείας είναι φάροι αυτής της πορείας. Ξεκινάμε μια πορεία που θα δημιουργείται καθώς προχωράμε, χωρίς συνταγές και βεβαιότητες. Πολλές φορές θα ξεστρατίσουμε, θα σκοντάψουμε αλλά πάντα η κατεύθυνση θα είναι προς τον κοινωνικό αυτοπροσδιορισμό. “Η άρνηση του προσδιορισμού από τους άλλους εμπεριέχει μια ώθηση προς τον αυτοπροσδιορισμό”, επισημαίνει ο Αλαίν Ρενώ. Με άλλα λόγια αρνούμαστε να κάνουμε αυτά που μας λένε οι άλλοι, θα κάνουμε αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό. Στο Όχι υπάρχει ένα Ναι μια δημιουργική ώθηση προς τον προσδιορισμό της ζωής μας. Θα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τις πράξεις μας σε μια κοινωνία που μας το αρνείται. Υπάρχει έμφυτη στον ψυχισμό μας η διάθεσή μας να δημιουργήσουμε, να χτίσουμε και να επιλύσουμε συνεταιρικά χωρίς τη μεσολάβηση τρίτων. Είναι έμφυτη στον ψυχισμό μας η επανάσταση. Ο στόχος της επανάστασης δεν είναι να πάρουμε τα βουνά αλλά ούτε να καταλάβουμε την εξουσία όπως ίσχυε παλιότερα αλλά ο μετασχηματισμός της καθημερινής μας ζωής προς την κοινώνικη δικαίοσυνη, την αξιοπρέπεια και τη συντροφικότητα. Στο άκουσμα της λέξης «επανάσταση» πολλά μούτρα ξινίζουν, αλλά αν θέλουμε να είμαστε φυσιολογικοί σε αυτό τον κόσμο που ζούμε δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο έκτος από επαναστάτες. Είμαστε γυναίκες και άντρες, παιδιά και γέροι πολύ συνηθισμένοι, δηλαδή επαναστάτες, αντικορφομιστές, ανήσυχοι, ονειροπόλοι’, τραγουδούν οι Ζαπατίστας. Πιστεύουμε στη καλή μας τύχη, πιστεύουμε ότι μια διαφορετική Χίος είναι εφικτή..ας αλλάξουμε λοιπόν τη Χίο χώρις να καταλάβουμε την εξουσία.

στρατής βογιατζής